Ένα ταξίδι μιας φίλης στο νησί της Κρήτης και μία συζήτηση με μία αξιαγάπητη 70άχρονη κυρία από την Κρήτη, στάθηκαν αφορμή να θίξω το θέμα της πώλησης κομματιών του ελλαδικού χώρου, που τόσο συζητείται από τα ΜΜΕ και όχι μόνο.
«Είμαι στην Ελούντα, στο χωριό της γιαγιάς σου!», είπε η φίλη μου στο τηλέφωνο. Πάνω-κάτω η Ελούντα είναι γνωστή, πλέον. Κι αν όχι αυτή, τότε η Πλάκα και η Σπιναλόγκα σίγουρα (βλ. τηλεοπτική σειρά «Το Νησί»). Πρόκειται για ένα παραδοσιακό κρητικό χωριό. Βασικά όχι.. Ήταν ένα παραδοσιακό κρητικό χωριό. Στο βλέμμα της αξιαγάπητης κυρίας, διακρίνω μια θλίψη, ίσως και λίγο θυμό. Πριν προλάβω να ρωτήσω οτιδήποτε, με πρόλαβε ρωτώντας «Θυμάσαι καθόλου την Ελούντα?». Ναι, την θυμάμαι, αν και έχουν περάσει 7-8 χρόνια από την τελευταία φορά που την επισκέφθηκα και δυστυχώς βρίσκομαι μακριά από την Κρήτη. Θυμάμαι ότι χωρίζεται στην Άνω και την Κάτω Ελούντα. Η Κάτω θυμίζει πόλη. Η Άνω ένα απλό, μικρό χωριό. Αυτό που μου είχε κάνει τρομερή εντύπωση ήταν τα σπίτια-βίλες και ακόμα περισσότερο οι Αγγλικές-και όχι μόνο-σημαίες έξω από αυτές. Μα δεν υπήρχε ένας Έλληνας κάπου? Ίσως να υπήρχαν 2-3 σε κάτι παλιά σπιτάκια. Οι υπόλοιποι ξένοι. Όχι μόνο Άγγλοι. «Παλιά δεν ήταν έτσι. Το χωριό ήταν γεμάτο ζωή, γεμάτο Έλληνες! Μα γιατί έφυγαν όλοι αυτοί? Τι μπορεί να έγινε? Εγώ το σπίτι μου δεν το δίνω σε αυτούς. Εκεί μεγάλωσα, εκεί έζησα και πολέμους και αρρώστιες (βλ. λέπρα). Να, όμως, έτσι δίνουν την Ελλάδα σιγά-σιγά. Ξέρεις τι είναι να πηγαίνεις στο μέρος σου μετά από χρόνια, με τόση λαχτάρα, να συναντήσεις παλιούς σου γνωστούς και όταν φτάνεις εκεί, να αισθάνεσαι ξένη στον τόπο σου? Να μην μπορείς να βρεις έναν Έλληνα να μιλήσεις! Τα σπίτια φίλων σου να έχουν μετατραπεί σε βίλες Γερμανών και Άγγλων. Ξέρεις πως αισθάνθηκα εκείνη τη στιγμή?» Δεν ξέρω, για να είμαι ειλικρινής. Αλλά όταν προσπάθησα να βάλω τον εαυτό μου στην θέση της, κοιτάζοντας ταυτόχρονα το βλέμμα της, ομολογώ ότι τρόμαξα. Και δεν νομίζω ότι αυτό συμβαίνει μόνο στην Ελούντα της Κρήτης. Θα μου πεις, αλλάζουν οι εποχές, τίποτα δεν μένει στάσιμο. Αισθάνομαι, όμως, οτι δεν αλλάζουν έτσι όπως θα έπρεπε. Ας κάνουμε εμείς οι Έλληνες την Ελλάδα μας καλύτερη, γιατί να δίνουμε κομμάτια της χώρας μας? Γιατί βαριόμαστε να προσπαθήσουμε? Ήδη υπάρχουν αρκετά περιστατικά, που αποδεικνύουν οτι η Ελλάδα πάει κατά διαόλου. Δίνουμε τα μικρά νησάκια, παράδειγμα τον Σκορπιό στην Λευκάδα. Μα αυτά είναι όσα έχουμε. Αυτή είναι η ομορφιά μας. Κι αυτό ήταν απλά ένα μικρό παράδειγμα.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου